De geschiedenis van 2014
Op 9 januari 18:07 UTC was de eerste lancering van de Antares 120 raket vanaf lanceerbasis Mid-Atlantic Regional Spaceport. Het is het tweede type in de Antares raket familie en is een tweetrapsraket die ontwikkeld om het Cygnus vracht-ruimtevaartuig te lanceren naar het International Space Station.
Aan boord van de raket was de Cygnus-CRS 1 en was de eerste in rij van het NASA Commercial Resupply Services programma. Na een vlucht van drie dagen komt de Cygnus-CRS 1 aan bij het ISS en koppelde 12 januari aan de Harmony module van het ISS. Op 18 februari werd het ruimtevaartuig losgekoppeld en verbrande de volgende dag in de aardse atmosfeer.
Vanaf lanceerbasis Mid-Atlantic Regional Spaceport werd op 9 januari om 18:07 UTC de NRCSD (Nanoracks CubeSat Deployer) gelanceerd.
Deze commerciële satellietdispenser NRCSD (Nanoracks CubeSat Deployer) werd op 15 januari 2015 definitief afgemonteerd op het ISS (International Space Station) om vandaar uit nano satellieten te kunnen gaan lanceren van 10 centimeter met een gewicht van maximaal 1,4 kilogram. De montage vond plaats op de JEM (Japanese Experiment Module).
Tijdens deze missie werd op 11 februari 2015 met succes de eerste nano satelliet gelanceerd.
Op 25 maart 21:17 UTC werd de Soyuz-TMA 12M gelanceerd vanaf Baikonur Cosmodrome. De aan boord zijnde drie kosmonauten koppelden twee dagen later aan de Poisk module van het International Space Station.
Op 10 september verlieten de kosmonauten van ISS-Expeditie 39 het ISS en landden die nacht veilig 11 september op de Steppe van Kazachstan.
Foto v.l.n.r.: Steven Swanson, Aleksandr Skvortsov en Oleg Artemyev.
Op 28 mei 19:57 UTC werd de Soyuz-TMA 13M gelanceerd vanaf Baikonur Cosmodrome. De aan boord zijnde drie kosmonauten koppelden zes uur later aan de Rassvet module van het International Space Station.
Op 10 november verlieten de kosmonauten van ISS-Expeditie 40 het ISS en landden die nacht veilig op de Steppe van Kazachstan.
Foto v.l.n.r.: Alexander Gerst, Maksim Surayev en Gregory Wiseman.
De twee Canadese astronomie satellieten van het BRITE programma werden 19 juni 19:17 UTC gelanceerd vanaf de Russische lanceerbasis Dombarovsky Air Base.
De BRITE CA1 en BRITE CA2 nemen de sterren in het rode en blauwe kleurbereik waar, en voeren samen met vier andere satellieten foto metrische observaties uit van sterren met een schijnbare magnitude groter dan 4.0 gezien vanaf de aarde.
De ESA heeft op 2 maart 2004 een ruimtesonde gelanceerd richting de komeet 67P/Tjeorjoemov-Gerasimenko. Na een ruimtereis van tien jaar komt de sonde op 6 augustus in een baan om deze komeet.
Er wordt een jaar lang onderzoek verricht, waaronder de ontwikkeling van de staart(coma) van de komeet wanneer deze de zon nadert.
Op 12 november komt de lander Philae los van de sonde om daarna een landing te maken op de komeet. De landing vindt plaats en omdat er nauwelijks een zwaartekracht aanwezig is op de komeet is het de bedoeling dat de lander zich zou verankeren in de bodem. Helaas functioneerden de drie ijsschroeven en de twee harpoenen niet zoals verwacht.
De tweede Poolse astronomie satelliet van het BRITE programma werd 19 augustus 03:15 UTC gelanceerd vanaf de Chinese lanceerbasis Taiyuan Satellite Launch Center.
De Heweliusz ook wel BRITE-PL2 genoemd neemt de sterren in het rode kleurbereik waar, terwijl de Poolse Lem het kleurbereik blauw waarneemt en voeren samen met vier andere satellieten foto metrische observaties uit van sterren met een schijnbare magnitude groter dan 4.0 gezien vanaf de aarde.
De satellietdispenser SSIKLOPS (Space Station Integrated Kinetic Launcher for Orbital Payload Systems) werd op 21 september om 05:52 UTC gelanceerd vanaf lanceerbasis Cape Canaveral.
Deze satellietdispenser werd op 25 september gemonteerd op het ISS (International Space Station) om vandaar uit kleine satellieten te kunnen gaan lanceren van 10 tot 100 kilogram. De montage vond plaats op de JEM (Japanese Experiment Module).
Tijdens deze CRS-4 missie werd op 28 november met succes de SpinSat gelanceerd vanaf deze nieuwe aanwinst.
Op 25 september 20:25 UTC werd de Soyuz-TMA 14M gelanceerd vanaf Baikonur Cosmodrome. De aan boord zijnde drie kosmonauten koppelden zes uur later aan de Poisk module van het International Space Station.
Op 11 maart 2015 verlieten de kosmonauten van ISS-Expeditie 41 het ISS en landden die nacht 12 maart 2014 veilig op de Steppe van Kazachstan.
Foto v.l.n.r.: Barry Wilmore, Aleksandr Samokutyayev en Yelena Serova.
China lanceerde op 23 oktober 18:00 UTC de Chang’e 5 vanaf lanceerbasis Xichang Satellite Launch Center.
Deze missie van het Chinese Lunar Exploration Program is een testvlucht om atmosferische-test van het capsuleontwerp van de geplande Chang’e 5 missie in 2019 uit te voeren.
De capsule Chang’e 5 T1, genaam Xiaofei, landde op 31 oktober in Binnen-Mongolië in China.
De 4M (Manfred Memorial Moon Mission) was een kleine commerciële maanverkenner die op 23 oktober om 18:00:04 UTC werd gelanceerd vanaf het Xichang Satellite Launch Center in China. De sonde werd als secundaire lading meegenomen met de Chinese Chang’e 5-T1 aan boord van een Long March 3C. De missie werd uitgevoerd door LuxSpace, een Luxemburgse dochteronderneming van het Duitse ruimtevaartbedrijf OHB, en was opgedragen aan de in 2014 overleden OHB-oprichter Manfred Fuchs.
Met een massa van slechts 14 kilogram was 4M een van de kleinste maansondes die ooit zijn gelanceerd. De sonde bleef gedurende de gehele missie bevestigd aan de derde trap van de draagraket en beschikte niet over een eigen voortstuwingssysteem. De baan werd daarom volledig bepaald door de injectie van de draagraket.
De missie had meerdere doelstellingen:
- aantonen dat een zeer kleine en relatief goedkope commerciële maansonde succesvol een maanvlucht kon uitvoeren;
- testen van een nieuw radiosysteem waarmee de positie van een ruimtevaartuig kon worden bepaald via waarnemingen door radioamateurs;
- meten van de stralingsomgeving tijdens de reis naar de maan en terug naar de aarde;
- ervaring opdoen met commerciële interplanetaire missies.
De 4M-sonde beschikte over twee instrumenten:
- Amateurradiozender (145,980 MHz)
- Stralingsdosimeter
Na de lancering werd de sonde ongeveer 78 minuten later geactiveerd. De eerste radiosignalen werden vrijwel direct ontvangen door radioamateurs in Brazilië.
Op 28 oktober vloog 4M op ongeveer 13.000 kilometer boven het maanoppervlak. Hoewel de sonde niet in een baan om de maan kwam, was de passage volledig succesvol. Hiermee werd 4M de eerste particulier gefinancierde ruimtesonde die een geplande maanpassage uitvoerde.
Na de maanpassage keerde de combinatie van de derde rakettrap en de sonde terug naar een sterk elliptische baan om de aarde. De geplande levensduur bedroeg ongeveer 8 dagen, maar de sonde bleef ruim 19 dagen functioneren. Het laatste radiosignaal werd ontvangen op 11 november, waarmee de missie ruim viermaal langer duurde dan oorspronkelijk was voorzien.
Na het uitvallen van de communicatie bleef de sonde samen met de derde rakettrap in een zeer langgerekte baan om de aarde. Door verstoringen van de zwaartekracht veranderde deze baan langzaam totdat de combinatie uiteindelijk op 4 maart 2022 insloeg op het maanoppervlak, nabij de krater Hertzsprung aan de achterkant van de maan.
Op 28 oktober 22:22 UTC was de eerste lancering van de Antares 130 raket vanaf lanceerbasis Mid-Atlantic Regional Spaceport. Het is het derde type in de Antares raket familie en is een tweetrapsraket die ontwikkeld om het Cygnus vracht-ruimtevaartuig te lanceren naar het International Space Station.
Vijftienseconde na de lancering explodeerde de raket en ging ook de vrachtmodule Cygnus-CRS 3 hierdoor verloren en kwam hiermee de enige Antares 130 lancering ten einde.
De Japanse astronomiesatelliet TSUBAME werd vanaf de Russische lanceerbasis Dombarovsky Air Base op 6 november 07:35 gelanceerd.
Deze mini satelliet is ontworpen om nieuwe technologieën te testen, aardobservatie en gammastraling uitbarstingen te observeren en werd in een 500km zon synchrone baan om de aarde gebracht. Na een week ontstonden er problemen met de communicatie en na drie maanden ging de communicatie definitief verloren.
Op 23 november 21:01 UTC werd de Soyuz-TMA 15M gelanceerd vanaf Baikonur Cosmodrome. De aan boord zijnde drie kosmonauten koppelden zes uur later aan de Rassvet module van het International Space Station.
Op 11 juni 2015 verlieten de kosmonauten van ISS-Expeditie 42 het ISS en landden die dag veilig op de Steppe van Kazachstan.
Foto v.l.n.r.: Terry Virts, Anton Shkaplerov en Samantha Crisoforetti.
De Hyabusa 2 is een Japanse ruimtesonde die op 3 december vanaf Tanegashima Space Center werd gelanceerd. Na een reis door de ruimte kwam de ruimtesonde op 27 juni 2018 aan bij de astroïde 1999 JU3 (162173 Ryugu).
Er werden twee kleine Japanse rovers gelanceerd op 21 september 2018 die landden op de astroïde. Op 3 oktober 2018 landde de Duits/Franse rover MASCOT ook op de astroïde.
De vierde en laatste rover MINERVA-II-2 sorte neer op de astroïde p 2 oktober 2019.
Het doel van deze anderhalf jaar durende missie was om onderzoek te verrichten om zo meer inzicht te verkrijgen over de oorsprong en evolutie van de planeten. Er werd een bodemmonster genomen en teruggebracht naar de aarde waar de sonde op 5 december 2020 in Woomera Australië landde.
De PROCYON werd gelijk gelanceerd met de Hayabusa 2 ruimtesonde op 3 december vanaf Tanegashima Space Center.
Nadat deze in een heliocentrische baan was gebracht werd op 22 februari 2015 de ionenmotor gestart om in december 2015 langs de aarde te scheren en zo naar de astroïde 2000 DP107 te worden gestuurd. Echter op 10 maart 2015 faalde de motor en kon niet meer worden herstart en kon daarom de gecontroleerde baanverandering op 3 december 2015 niet uitvoeren en kwam de missie vroegtijdig ten einde.
Op 5 december 12:05 UTC werd de eerste onbemande testvlucht gemaakt met de Orion Multi-Purpose Crew Vehicle uitgevoerd, ook wel Orion EFT-1 of Orion Flight Test 1 genaamd.
De lancering vond plaats vanaf de Amerikaanse lanceerbasis Cape Canaveral en duurde slechts vier uur en maakt twee omloopbanen om de aarde om vervolgens in de Stille Oceaan te landden.
De eerste testvlucht met de Angara A5 was op 23 december en werd gelanceerd om 05:57 UTC vanaf Plesetsk Cosmodrome. De testvlucht werd uitgevoerd met de optionele derde trap de Briz-M.
Deze raket heeft vier boosters en is ontwikkeld voor zware ladingen in een baan om de aarde te brengen. En Briz-M uitvoering kan een lading van 5400 kg in een geostationaire omloopbaan brengen en de KVTK uitvoering kan 7500 kg in deze omloopbaan brengen.
Voorafgaand aan deze testvlucht waren diverse onderdelen getest tijden de testvlucht op 9 juli met de Angara 1.2PP welke in een suborbitale baan om de aarde werd gebracht.